زندگی نگارگر هشیاری است
که نا پیداها را به تصوبر می کشد
و ما ساده لوحانه به تماشای "پیدا"ها ایستاده ایم ـ
برای ما آنان که "خوبی" برای خود می تراشند
یا اگر هست به رخ می کشند
جلوه گری می کنند
و زندگی از "تو آن را می گوید
که نه می بینیم نه می شناسیم
و نه اگر بشناسیم باور می کنیم ـ
از آن چه در درون می جوشد
و به بیرون کاری ندارد.
حواسم را به تو دادم!
آن شب پرتش کردی.؟
دیگر جمع نمی شود...!
حواست را می دهی؟
اگر دست هایم کوتاه نبودند
تو را در آغوش می گرفتم
آسمان!
من نقطه را دوست ندارم
پایان
همیشه کار خداست...
اگر بخواهید تا رسیدن به اعتماد به نفس برای انجام کار یا دنبال کردن
رویاهایتان صبر کنید
مطمئن باشید که تا ابدمنتظر خواهید ماند.
که یک رنگین کمان از آشنایی شیشه ام باشد
...ای جست و جوی تا عطش
از من چه می خواهی
هاست و آنچه می ماند جای پای خاطره هاست و انسان باید بپذیرد هر آنچه را که
تقدیر است و هر کس که به پذیرش همه جانبه برسد به خدا رسیده است.
پس من از زندگی پذیرش را به شما تقدیم می کنم.
بدیدی حال زارم با دلی ریش؟
نه درویشی به وبلاگ بی نظر ماند
نه دولتمند داد از یک نظر بیش
شعر را خودم سروده ام
میان من و((بابا طاهر عریان)) رفاقتی بس دیرینه پابرجاست.
گاهی هم گام هایی چند به عقب! و حتما می شود یک باره در هوایی بال زد و اوج گرفت و عقاب آسمان ها بود بی هراس صیادان
اگر چه به ناگاه تیری برخیزد و بنشیند و پر و بالی بشکند...
اما عقاب بودن و زود هنگام در اوج مردن
بسی بهتر از عمر هزار ساله کلاغ در میان لجنزار داشتن است.
بودن به چگونگی است
نه به چندی.
ـ شاید
صادقم من
بی شک
آنقدر سنگ جفا خورد سرم
که از این لحظه به بعد
باید اندیشه کنم
فردا را
منبع:کتاب ((دوباره با تو چای خواهم خورد))- ماهیار مسلم
بر قطار خاطرات نشسته ام