احساس میکنی همه را از دهــــــــــــان خری ، گاوی ، چیزی ..
درحال جویدن ...
بیرون کشیده اند ...
یک سمتش را مچاله کرده اند یک سمت دیگرش...
و...
چه کرده اند باخودشــــان ...
زنان این سرزمین ...
که بعضی ها این تکه پاره ها را ..
لایقشـــان دیده اند ...
چه جسارت ها ...
چه حماقت ها ...
چه دنیایی...
سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند
پری رویان قرار از دل چو بستیزند بستانند
به فتراک جفا دلها چو بربندند بربندند
ز زلف عنبرین جانها چو بگشایند بفشانند
به عمری یک نفس با ما چو بنشینند برخیزند
نهال شوق در خاطر چو برخیزند بنشانند
سرشک گوشهگیران را چو دریابند دُر یابند
رخ مهر از سحرخیزان نگردانند اگر دانند
ز چشمم لعل رُمّانی چو میخندند میبارند
ز رویم راز پنهانی چو میبینند میخوانند
چو منصور از مراد آنان که بَر، دارند بردارند
که با این درد اگر در بند در مانند درمانند
در این حضرت چو مشتاقان نیاز آرند ناز آرند
بدین درگاه حافظ را چو میخوانند میرانند
اصلا نفهمیدم محیط و کی می سازه، و چی هست!!
یعنی محیط همون مساحت قلب ماست؟؟؟؟ ...یا حجم افکارِ ما؟؟؟؟
یا شاید مساحت قلب دیگران و حجم افکار آنهاست...
تو بوفه دانشگامون، دخترا همدیگر رو اینجوری صدا ﻣﻴﻜردند:
ﭘﺎﺭﻣﻴﺲ، ﻫﻠﻤﻴﺪﺍ، سیسى، ﭘﺎﺭﻣﻴﺪﺍ، ﺷﺎﭘﺮﻙ، کتى، ﻧﺎﻧﺎ ….
.
.
ولی ﺳﺮ ﻛﻼﺱ ﻣﻮﻗﻊ ﺣﻀﻮﺭ ﻏﻴﺎﺏ ﺍﺳﺘﺎﺩ (همون دخترا) :
خدیجه ﺍﺻﻐﺮﯼ، ﺍﻡ ﮐﻠﺜﻮﻡ ﻃﺎﻫﺮﯼ، ﻣﺎﺭﭼﻮﺑﻪ خرسفیدی،
ﺍﮐﺮﻡ بالا ده زاده اصل قرچکی، رحیمه کوچک زاده میرزا آقایی پور،
ﭼﻠﺴﻮﻣﻪ ﺳﯿﮕﺎﺭﻭﺩﯼ، ﺳﮑﯿﻨﻪ ﺭﺍﻫﺪﺍﺭﯼ، ﺯﻭﻟﻨﮓ ﺯﺍﻻﻥ ﭘﻮﺭ، ﺯﻧﺒﯿﻠﻪ ﺯﺍﺧﺎﺭ پور!!!!
بر قطار خاطرات نشسته ام