بودن به چگونگی است...
بیشتر وقت ها گام به گام پیش می رویم گاهی دو قدم یکی اما نه بیشتر...
گاهی هم گام هایی چند به عقب! و حتما می شود یک باره در هوایی بال زد و اوج گرفت و عقاب آسمان ها بود بی هراس صیادان
اگر چه به ناگاه تیری برخیزد و بنشیند و پر و بالی بشکند...
اما عقاب بودن و زود هنگام در اوج مردن
بسی بهتر از عمر هزار ساله کلاغ در میان لجنزار داشتن است.
بودن به چگونگی است
نه به چندی.
+ نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۹۰/۱۰/۰۷ ساعت 9:52 توسط محمد صحراگرد
|
بر قطار خاطرات نشسته ام