یک شعر واقعی:

   بهمن من تاریخم تو بگو از رازهای ناگفته ام
            از شهیدان مظلوم به خون خفته ام
                  که صدایشان را فقط خدا شنید
                        اجرشان نوری بر چهره ها دمید
                            گوهر فریادشان نابودی استبداد

یک شعر اختراعی:

بیست و دوئــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه بهمن، بیست و دوئــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه بهمن، رفتم خونه ی عمه ام.

عمه ام، بچه زائیده بود، دختر نبود پسر بود، مث باباش کچل بود.... ها ها ها ها...