زندگی را هُرم و حرارتی باید و امیدی به آینده، و چون این دو فراهم باشد،احساس زیستن،پای آدمی را به رفتن توانا می سازد.

دریغا که زندگی امروزه ما،نه همواری دارد و نه هرم و حرارتی.

یارب!کسی به درد زمان مبتلا مکن

یا هم به حال خویش،چنین کس رها مکن!