دوازده سال بیشتر نداشتم که پدر و مادرم از دنیا رفتند،من مانده بودم و یک خواهر چهارساله و سخت می ترسیدیم،شب بود و هوا بسیار تاریک،گفت:

نمی افتیم؟گفتم:

نه چرا بیفتیم؟گفت:

خب اگه خوابمون ببره چی؟گفتم:

من نمی خوابم.تو بخواب.

فانوس روشن بود اما همه جا تاریک،نردبان را لبه ی طاقچه گذاشته بودم تا از زمین بالاتر باشیم و کمتر بترسیم،هیچ کس خبر نداشت،اما شب ها تا صبح روی نردبان بودیم.

                                                             منبع:داساتهای سراج -نوشته سید جلال اردوان