دلم برای دغدغه های کودکی ام تنگ شده،برای دلواپسی های کوچکم،همان ها که آن روزها بزرگ به نظر می رسید،دلم هوای بازی گرگم به هوا کرده،دلم برای حسادت هایی که به اسباب بازی های پسر همسایه داشتم تنگ شده و برای تاب آهنی که مرا به آسمان می برد،به اوج.

حالا اما هرگز حسودی ام نمی شود دیگر...

حالا دیگر همه درگیر لپ تاپ هایشان هستند فیس بوک و چت روم،

پیامک ها و بازی های تک نفره آنلاین...

ما را چه می شود؟؟؟